TESTY ZDROWOTNE

Pomi­mo iż, dys­pla­zja sta­wów bio­dro­wych wystę­pu­je u labra­do­rów oraz pudli, jest ona zja­wi­skiem nie­zwy­kle rzad­kim u psów pocho­dzą­cych z linii Rutland i Tegan. Na oko­ło 7000tys szcze­niąt u nie­speł­na 20szt stwier­dzo­no dys­pla­zję. Wszyst­kie psy prze­zna­czo­ne do hodow­li pod­da­wa­ne są testom PRCD-pra, bada­niom sta­wów bio­dro­wych i łok­cio­wych oraz Von Hillebrand’s Dise­ase. Wszyst­kie psy Wło­cha­tej Pasji są wol­ne od wyżej wymie­nio­nych cho­rób.
Wyni­ki testów dostęp­ne we Wło­cha­tej Pasji.

 

Moje psy prze­cho­dzą głów­ne rodza­je badań przed dopusz­cze­niem do roz­ro­du.

Są to bada­nia:

1.      Pen­n­HIP — wcze­sna dia­gno­sty­ka sta­wów bio­dro­wych

2.      Test gene­tycz­ny prcd-PRA (postę­pu­ją­cy zanik siat­ków­ki)

3. Von Hillebrand’s Dise­ase Type I

Tyl­ko suki i psy któ­re zyska­ją wyni­ki pomyśl­ne są ze sobą koja­rzo­ne.

Pen­n­HIP (Pen­n­sy­lva­nia Hip Impro­ve­ment Pro­gram)

Jest to nowa meto­da dia­gno­zo­wa­nia sta­wów bio­dro­wych w kie­run­ku dys­pla­zji. Ponie­waż bada­nie jest moż­li­we do wyko­na­nia już u bar­dzo mło­dych psów (ok. 4–6 mie­sią­ca), meto­da daje moż­li­wość wcze­sne­go wyklu­cze­nia z hodow­li psa, któ­ry ma wady budo­wy sta­wów bio­dro­wych.

Za pomo­cą tej tech­ni­ki dia­gno­zu­je się bio­dra zwie­rzę­cia — ilo­ścio­wą mia­rą roz­wią­zło­ści sta­wu bio­dro­we­go. Bada­nia opi­sy­wa­ne są za pomo­cą innej sys­te­ma­ty­ki niż te zna­ne dotych­czas. Jakość sta­wów opi­sy­wa­na jest w pro­cen­tach, a wyni­ki porów­ny­wa­ne są do wyni­ków psów tej samej rasy.

Meto­da Pen­n­Hi­pa jest bar­dziej wia­ry­god­na ani­że­li inne meto­dy, ze wzglę­du na moż­li­wość wykry­cia począt­ków zapa­le­nia kost­no-sta­wo­we­go (oste­oar­th­ri­tis), cechu­ją­ce­go dys­pla­zję bio­der.

Na pod­sta­wie: http://www.pennhip.org/

Test gene­tycz­ny prcd-PRA (postę­pu­ją­cy zanik siat­ków­ki)

Test prcd-PRA to test bazu­ją­cy na bada­niach DNA, poma­ga­ją­cy unik­nąć jed­nej z form postę­pu­ją­ce­go zani­ku siat­ków­ki — PRA (Pro­gres­si­ve Reti­nal Atro­phy). PRA odno­si się do gru­py cho­rób, któ­re w mia­rę upły­wu cza­su powo­du­ją zwy­rod­nie­nie siat­ków­ki, co w efek­cie jest rezul­ta­tem słab­ną­ce­go wzro­ku i ewen­tu­al­nej śle­po­ty.

Cho­ro­ba gene­tycz­na prcd-PRA, powo­du­je, iż komór­ki w tyl­nej czę­ści siat­ków­ki wyrod­nie­ją i umie­ra­ją, pomi­mo iż we wcze­snym wie­ku szcze­nia­ka wszyst­ko wska­zy­wa­ło na to, iż komór­ki te roz­wi­ja­ły się nor­mal­nie. (1)

Siat­ków­ka psa posia­da dwa rodza­je foto­re­cep­to­rów: czop­ki i prę­ci­ki. Prę­ci­ki sta­no­wią więk­szość i są odpo­wie­dzial­ne za pro­ces widze­nia w sła­bym świe­tle, czop­ki nato­miast słu­żą do róż­ni­co­wa­nia kolo­rów i pro­ce­su widze­nia w jasnym świe­tle (2).

Prę­ci­ki pierw­sze tra­cą swo­je nor­mal­ne funk­cje. Poja­wia się tzw. „noc­na śle­po­ta”. Wte­dy to czop­ki powo­li tra­cą swo­je funk­cje w jasnym świe­tle. Więk­szość zain­fe­ko­wa­nych psów ewen­tu­al­nie ślep­nie. Nor­mal­nie kli­nicz­ne obja­wy cho­ro­by są roz­po­zna­wa­ne we wcze­snej ado­le­scen­cji lub wcze­snej doj­rza­ło­ści. Dia­gno­za cho­ro­by może być trud­na. Obja­wy któ­re mogą wska­zy­wać na postę­pu­ją­cy zanik siat­ków­ki wca­le nie muszą się oka­zać ta cho­ro­bą i wca­le nie muszą być dzie­dzicz­ne. Dia­gno­zę moż­na posta­wić za pomo­cą testu gene­tycz­ne­go Opti­Gen.

STRATEGIE DLA HODOWLI ZAINFEKOWANYCH PSÓW

W poniż­szej tabe­li pod­kre­ślo­no wszyst­kie pożą­da­ne sko­ja­rze­nia, wli­cza­ją­ce co naj­mniej jed­ne­go „czy­ste­go” rodzi­ca. Wszyst­kie pozo­sta­łe krzy­żów­ki nie­ste­ty są obar­czo­ne ryzy­kiem roz­wo­ju cho­ro­by w póź­niej­szym wie­ku. Wszyst­kie psy jed­nak, mogą być bez­piecz­nie ze sobą koja­rzo­ne. Co wię­cej nie jest pożą­da­nym usu­nię­cie z popu­la­cji psów hodow­la­nych tych któ­re są nosi­cie­la­mi czy też są zain­fe­ko­wa­ne. Waż­nym jest nato­miast aby psa któ­ry jest nosi­cie­lem lub zain­fe­ko­wa­nym krzy­żo­wać jedy­nie z „wolnym/czystym” osob­ni­kiem.

Spo­dzie­wa­ne rezul­ta­ty dla stra­te­gii hodow­la­nej (z uży­ciem testu Opti­Gen prcd)

Rodzic 1
Sta­tus

Rodzic 2   Sta­tus

Wolny/czysty

Nosi­ciel

Zain­fe­ko­wa­ny

Wolny/czysty

wszyst­kie = wolne/czyste

12 = wolne/czyste
12 = nosi­cie­le

wszyst­kie = nosi­cie­le

Nosi­ciel

12 = wolne/czyste
12 = nosi­cie­le

14 = wolne/czyste
12 = nosi­cie­le
14 = zain­fe­ko­wa­ne

12 = nosi­cie­le
12 = zain­fe­ko­wa­ne

Zain­fe­ko­wa­ny

wszyst­kie = nosi­cie­le

12 = nosi­cie­le
12 = zain­fe­ko­wa­ne

wszyst­kie = zain­fe­ko­wan

Zale­ty  testów są oczy­wi­ste. Hodow­cy mogą świa­do­mie wyeli­mi­no­wać z hodow­li cho­re osob­ni­ki. A ponie­waż testy te moż­na wyko­nać w każ­dym wie­ku szcze­nia­ka, jego „gene­tycz­ny sta­tus” może być zna­ny zanim poja­wią się jakie­kol­wiek kli­nicz­ne obja­wy cho­ro­by. Kil­ku­po­ko­le­nio­wa selek­cja może nawet cał­ko­wi­cie wyeli­mi­no­wać gen cho­ro­by z kon­kret­nej linii.

DZIEDZICZENIE

Prcd-PRA prze­ka­zy­wa­na jest z rodzi­ców na potom­stwo w spo­sób rece­syw­ny. To zna­czy, że gen cho­ro­by musi być prze­ka­za­ny przez oby­dwoj­ga rodzi­ców aby ich potom­stwo zosta­ło zain­fe­ko­wa­ne. Czy­li jed­nym sło­wem każ­dy z rodzi­ców szcze­nia­ka musiał być albo nosi­cie­lem albo zain­fe­ko­wa­nym. Nosi­ciel ma jeden gen cho­ro­by i jeden gen czy­sty (nor­mal­ny). Pies zdro­wy nie ma genu cho­ro­by — oby­dwie kopie genu są takie same. Pies zain­fe­ko­wa­ny posia­da dwa geny cho­ro­by — oby­dwie kopie genu są nieprawidłowe.(1)

(1) http://www.optigen.com

(2) Mil­ler P.E., Mur­phy Ch.J. Vision in dogs.1995. JAVMA, 207, 12, 1623.

——————————————————————————————————————————————————————————————————————

Wło­cha­ta Pasja
Hodow­la Austra­lij­skich Labra­do­odli w Pol­sce
Pierw­sze Austra­lij­skie Labra­do­odle w Pol­sce