TESTY ZDROWOTNE

Pomimo iż, dys­pla­zja sta­wów bio­dro­wych wystę­puje u labra­do­rów oraz pudli, jest ona zja­wi­skiem nie­zwy­kle rzad­kim u psów pocho­dzą­cych z linii Rutland i Tegan. Na około 7000tys szcze­niąt u nie­spełna 20szt stwier­dzono dys­pla­zję. Wszyst­kie psy prze­zna­czone do hodowli pod­da­wane są testom PRCD-pra, bada­niom sta­wów bio­dro­wych i łok­cio­wych oraz Von Hillebrand’s Dise­ase. Wszyst­kie psy Wło­cha­tej Pasji są wolne od wyżej wymie­nio­nych cho­rób.
Wyniki testów dostępne we Wło­cha­tej Pasji.

 

Moje psy prze­cho­dzą główne rodzaje badań przed dopusz­cze­niem do rozrodu.

Są to badania:

1.      Pen­n­HIP — wcze­sna dia­gno­styka sta­wów biodrowych

2.      Test gene­tyczny prcd-PRA (postę­pu­jący zanik siatkówki)

3. Von Hillebrand’s Dise­ase Type I

Tylko suki i psy które zyskają wyniki pomyślne są ze sobą kojarzone.

Pen­n­HIP (Pen­n­sy­lva­nia Hip Impro­ve­ment Program)

Jest to nowa metoda dia­gno­zo­wa­nia sta­wów bio­dro­wych w kie­runku dys­pla­zji. Ponie­waż bada­nie jest moż­liwe do wyko­na­nia już u bar­dzo mło­dych psów (ok. 4–6 mie­siąca), metoda daje moż­li­wość wcze­snego wyklu­cze­nia z hodowli psa, który ma wady budowy sta­wów biodrowych.

Za pomocą tej tech­niki dia­gno­zuje się bio­dra zwie­rzę­cia — ilo­ściową miarą roz­wią­zło­ści stawu bio­dro­wego. Bada­nia opi­sy­wane są za pomocą innej sys­te­ma­tyki niż te znane dotych­czas. Jakość sta­wów opi­sy­wana jest w pro­cen­tach, a wyniki porów­ny­wane są do wyni­ków psów tej samej rasy.

Metoda Pen­n­Hipa jest bar­dziej wia­ry­godna ani­żeli inne metody, ze względu na moż­li­wość wykry­cia począt­ków zapa­le­nia kostno-stawowego (oste­oar­th­ri­tis), cechu­ją­cego dys­pla­zję bioder.

Na pod­sta­wie: http://www.pennhip.org/

Test gene­tyczny prcd-PRA (postę­pu­jący zanik siatkówki)

Test prcd-PRA to test bazu­jący na bada­niach DNA, poma­ga­jący unik­nąć jed­nej z form postę­pu­ją­cego zaniku siat­kówki — PRA (Pro­gres­sive Reti­nal Atro­phy). PRA odnosi się do grupy cho­rób, które w miarę upływu czasu powo­dują zwy­rod­nie­nie siat­kówki, co w efek­cie jest rezul­ta­tem słab­ną­cego wzroku i ewen­tu­al­nej ślepoty.

Cho­roba gene­tyczna prcd-PRA, powo­duje, iż komórki w tyl­nej czę­ści siat­kówki wyrod­nieją i umie­rają, pomimo iż we wcze­snym wieku szcze­niaka wszystko wska­zy­wało na to, iż komórki te roz­wi­jały się nor­mal­nie. (1)

Siat­kówka psa posiada dwa rodzaje foto­re­cep­to­rów: czopki i prę­ciki. Prę­ciki sta­no­wią więk­szość i są odpo­wie­dzialne za pro­ces widze­nia w sła­bym świe­tle, czopki nato­miast służą do róż­ni­co­wa­nia kolo­rów i pro­cesu widze­nia w jasnym świe­tle (2).

Prę­ciki pierw­sze tracą swoje nor­malne funk­cje. Poja­wia się tzw. „nocna śle­pota”. Wtedy to czopki powoli tracą swoje funk­cje w jasnym świe­tle. Więk­szość zain­fe­ko­wa­nych psów ewen­tu­al­nie ślep­nie. Nor­mal­nie kli­niczne objawy cho­roby są roz­po­zna­wane we wcze­snej ado­le­scen­cji lub wcze­snej doj­rza­ło­ści. Dia­gnoza cho­roby może być trudna. Objawy które mogą wska­zy­wać na postę­pu­jący zanik siat­kówki wcale nie muszą się oka­zać ta cho­robą i wcale nie muszą być dzie­dziczne. Dia­gnozę można posta­wić za pomocą testu gene­tycz­nego OptiGen.

STRATEGIE DLA HODOWLI ZAINFEKOWANYCH PSÓW

W poniż­szej tabeli pod­kre­ślono wszyst­kie pożą­dane sko­ja­rze­nia, wli­cza­jące co naj­mniej jed­nego „czy­stego” rodzica. Wszyst­kie pozo­stałe krzy­żówki nie­stety są obar­czone ryzy­kiem roz­woju cho­roby w póź­niej­szym wieku. Wszyst­kie psy jed­nak, mogą być bez­piecz­nie ze sobą koja­rzone. Co wię­cej nie jest pożą­da­nym usu­nię­cie z popu­la­cji psów hodow­la­nych tych które są nosi­cie­lami czy też są zain­fe­ko­wane. Waż­nym jest nato­miast aby psa który jest nosi­cie­lem lub zain­fe­ko­wa­nym krzy­żo­wać jedy­nie z „wolnym/czystym” osobnikiem.

Spo­dzie­wane rezul­taty dla stra­te­gii hodow­la­nej (z uży­ciem testu Opti­Gen prcd)

Rodzic 1
Status

Rodzic 2   Status

Wolny/czysty

Nosi­ciel

Zain­fe­ko­wany

Wolny/czysty

wszyst­kie = wolne/czyste

1/2 = wolne/czyste
1/2 = nosiciele

wszyst­kie = nosiciele

Nosi­ciel

1/2 = wolne/czyste
1/2 = nosiciele

1/4 = wolne/czyste
1/2 = nosi­ciele
1/4 = zainfekowane

1/2 = nosi­ciele
1/2 = zainfekowane

Zain­fe­ko­wany

wszyst­kie = nosiciele

1/2 = nosi­ciele
1/2 = zainfekowane

wszyst­kie = zainfekowan

Zalety  testów są oczy­wi­ste. Hodowcy mogą świa­do­mie wyeli­mi­no­wać z hodowli chore osob­niki. A ponie­waż testy te można wyko­nać w każ­dym wieku szcze­niaka, jego „gene­tyczny sta­tus” może być znany zanim poja­wią się jakie­kol­wiek kli­niczne objawy cho­roby. Kil­ku­po­ko­le­niowa selek­cja może nawet cał­ko­wi­cie wyeli­mi­no­wać gen cho­roby z kon­kret­nej linii.

DZIEDZICZENIE

Prcd-PRA prze­ka­zy­wana jest z rodzi­ców na potom­stwo w spo­sób rece­sywny. To zna­czy, że gen cho­roby musi być prze­ka­zany przez oby­dwojga rodzi­ców aby ich potom­stwo zostało zain­fe­ko­wane. Czyli jed­nym sło­wem każdy z rodzi­ców szcze­niaka musiał być albo nosi­cie­lem albo zain­fe­ko­wa­nym. Nosi­ciel ma jeden gen cho­roby i jeden gen czy­sty (nor­malny). Pies zdrowy nie ma genu cho­roby — oby­dwie kopie genu są takie same. Pies zain­fe­ko­wany posiada dwa geny cho­roby — oby­dwie kopie genu są nieprawidłowe.(1)

(1) http://www.optigen.com

(2) Mil­ler P.E., Mur­phy Ch.J. Vision in dogs.1995. JAVMA, 207, 12, 1623.

——————————————————————————————————————————————————————————————————————

Wło­chata Pasja
Hodowla Austra­lij­skich Labra­do­odli w Pol­sce
Pierw­sze Austra­lij­skie Labra­do­odle w Polsce