STANDARD RASY AUSTRALIJSKI LABRADOODLE

CHARAKTERYSTYKA RASY AUSTRALIJSKI LABRADOODLE

Australian Labradoodle Ziba Włochata Pasja

Austra­lian Labra­do­odle Ziba Wło­chata Pasja

WYGLĄD OGÓLNY

Dość zwarty, wywa­żony i pełen wdzięku. Rado­sna, przy­ja­zna postawa o „inte­li­gent­nym“ wyra­zie. Lekko stą­pa­jący, atle­tyczny o przy­ja­znym intu­icyj­nym temperamencie.

PROPORCJE WIELKOŚCI I MASY

Ogólna rów­no­waga i brak prze­sady są waż­niej­sze niż rze­czy­wi­sta wiel­kość. Nieco dłuż­szy niż wyż­szy, w sto­sunku dzie­sięć do dwunastu.

Roz­róż­niamy trzy pod­sta­wowe wielkości:

Stan­dard – wyż­szy niż 60 cm
Średni — 45 — 60 cm
Minia­tura – poni­żej 45 cm

Psy nie powinny być zbyt cięż­kie. Żebra i krę­go­słup nie wyczu­walne pod okrywą włosową.

TEMPERAMENT

Pewny sie­bie, żywotny, przy­ja­zny. Zorien­to­wany na czło­wieka, szuka kon­taktu wzro­ko­wego z ludźmi, chęt­nie współ­pra­cuje z czło­wie­kiem. Stra­chli­wość, rezerwa w sto­sunku do obcych, nie­śmia­łość czy agre­sja to wady dyskwalifikujące.

GŁOWA

Umiar­ko­wa­nie sze­roka czaszka z wyrzeź­bio­nymi kośćmi poty­licy. Czaszka nie uwy­pu­klona. Deli­kat­nie dłuż­sza od poty­licy do nosa niż od poty­licy do szczytu czaszki. Kufa sze­roka z mocno przy­le­ga­ją­cymi faflami i war­gami. Cha­rak­te­ry­styczny, duży i mię­si­sty nos (nie może być mały, ścią­gnięty, wąski czy szpi­cza­sty).
Pysk o słod­kim, łagod­nym ale cie­kaw­skim, żywot­nym wyra­zie. Powi­nien poszu­ki­wać kon­taktu wzro­ko­wego z wyra­zem zaangażowania.

OCZY

Owalne lub okrą­głe, sze­roko roz­sta­wione. Bar­dziej pożą­dane więk­sze od mniej­szych. Nie mogą być wyłu­pia­ste bądź zapad­nięte. Opa­da­nie powiek jest poważną wadą. Cha­rak­te­ry­styczne dłu­gie rzęsy, zabez­pie­cza­jące przed dosta­wa­niem się sier­ści do oczu.

Kolor oczu powi­nien być zgodny z pig­men­tem psa. Oczy orze­chowe wystę­pują u psów z pig­men­tem cze­ko­la­do­wym, kawa z mle­kiem i kar­me­lo­wym. Oczy ciemno brą­zowe u psów o pig­men­ta­cji czar­nej i kremowej.

Oczy nie­bie­skie lub w dwóch róż­nych kolo­rach są wadą dys­kwa­li­fi­ku­jącą z hodowli. Oczy ostre, prze­ni­kliwe lub bez wyrazu są poważną wadą.

USZY

Zwi­sa­jące, i sze­roko roz­sta­wione na boki głowy, nieco poni­żej płasz­czy­zny czaszki i lekko unie­sione u pod­stawy dla prze­pływu powie­trza. Dość owło­sione, z koń­cówką ucha nie wykra­cza­jącą poza nos psa. Sierść na uszach jest znacz­nie dłuższa.

ZGRYZ

Pre­fe­ro­wany zgryz noży­cowy jed­nakże u dosko­na­łych pod wzglę­dem eks­te­rieru czy tem­pe­ra­mentu osob­ni­ków dopusz­czalny zgryz cęgowy. Zęby i dzią­sła silne i zdrowe. Przo­do­zgryz, tyło­zgryz, krzywy zgryz to wady dyskwalifikujące.

SZYJA I GÓRNA LINIA GRZBIETU

Szyja lekko wyskle­piona, umiar­ko­wa­nie długa, mocna i musku­larna. Roz­ciąga się z gra­cją do gór­nej linii tuło­wia. Pozioma, górna linia tuło­wia, deli­kat­nie opada za kłę­bem i jest umiar­ko­wa­nie nachy­lona nad bio­drami do nisko osa­dzo­nego ogona. Ciało o dobrych pro­por­cjach, klatka pier­siowa umiar­ko­wa­nie głę­boka, ale nie prze­sad­nie. Ogon osa­dzony nisko od deli­kat­nie nachy­lo­nego zadu, noszony w kształ­cie sza­bli. Gdy pies jest pod­eks­cy­to­wany może być noszony wesoło, powy­żej linii grzbietu. Ogon prze­krę­cony, mocno wygięty powy­żej linii grzbietu jest wadą.

KOŃCZYNY

A) CZĘŚĆ PRZEDNIA

Łopatki powinny być musku­larne, dobrze roz­wi­nięte, ale nigdy ocię­żałe. Rela­tyw­nie dłu­gie, sze­ro­kie z umiar­ko­wa­nym kąto­wa­niem. Łok­cie nie są zwró­cone do wewnątrz ani na zewnątrz, mocno umiej­sco­wione w przed­niej czę­ści żeber. Przed­nie koń­czyny moc­nej kości i usta­wione pio­nowo do ziemi, z moc­nymi umiar­ko­wa­nie krót­kimi nad­garst­kami. Zbyt krót­kie koń­czyny przed­nie ścią­gają psa ku dołowi, obcią­żają stawy i ścię­gna oraz obni­żają ocenę psa.

B) CZĘŚĆ TYLNA

Mocne, sze­ro­kie, dobrze umię­śnione uda. Umiar­ko­wane kąto­wa­nie, staw kola­nowy do stawu sko­ko­wego dłuż­szy niż staw sko­kowy do podłoża.

ŁAPY

Mocne i zwarte, z dobrze wyskle­pione palce, okrą­głe lub owalne. Krót­kie pazury, grube opuszki. Pies rodzi się bez tyl­nych wil­czych pazu­rów. Zaję­cze łapy uważa się za poważną wadę.

SZATA

Jed­no­war­stwowa. Wystę­pują dwa typy sierści:

– Sierść typu wełna
– Sierść typu runo

Sierść jest cha­rak­te­ry­styczną cechą psa i trak­to­wana jest prio­ry­te­towo po eks­te­rie­rze i temperamencie.

Nie linieje (pod­czas próby jej uchwytu), nie ma cha­rak­te­ry­stycz­nego, psiego zapachu.

TYP SIERŚCI: WEŁNA

Tek­stura i wygląd okrywy wło­so­wej podobny do pudla. Sierść obci­nana do takiej samej dłu­go­ści na tuło­wiu i koń­czy­nach. Sierść na łapach wygo­lona krótko, ale nie do kostek. Ogon w pełni owło­siony. Sierść na pysku i łbie nie powinna być golona, ale może być przy­strzy­żona nożycami.

TYP SIERŚCI: RUNO

Fali­sta lub lekko krę­cona o jed­na­ko­wej dłu­go­ści na tuło­wiu i koń­czy­nach. Pre­zen­to­wana długa i obfita. Sierść przy­cięta na pysku w celu odsło­nię­cia oczu. Łapy ogo­lone krótko, ale tylko do wyso­ko­ści pięty. Ogo­lone par­tie łap przy­sło­nięte przez sierść zwi­sa­jącą na wyż­szych par­tiach koń­czyn. Sierść na łapach nie może być golona do kostek jak u pudla. Na ogo­nie powinna być pozo­sta­wiona długa i swobodna.

Wybie­la­nie koń­có­wek spo­wo­do­wa­nie warun­kami atmos­fe­rycz­nymi (słońce, wiatr, deszcz) nie może obni­żać oceny.

PIES W RUCHU

Pod­czas truchtu, wydaje się, jakby pies uno­sił się bez wysiłku nad pod­ło­żem. Poru­sza się lekko, zwiew­nie i atle­tycz­nie, spra­wia­jąc wra­że­nie „rado­snego podą­ża­nia w jakimś kierunku“.

Patrząc z przodu oraz z tyłu, nogi nie są skrę­cone ani do wewnątrz ani na zewnątrz.

Pod­czas biegu, krok psa zbiega się w kie­runku linii środka cięż­ko­ści. Patrząc z boku, przed­nie koń­czyny powinny być płyn­nie wycią­gane do samego końca. Nie powinny być ugi­nane i wzno­szone wysoko do góry. Staw sko­kowy mocny, krótki, dobrze kon­to­wany i dobrze wycią­gany do przodu pod ciałem.

KOLORY:

– Czarny
– Srebrny
– Odcie­nie kremu, kar­melu i moreli
– Czer­wony
– Cze­ko­la­dowy
– Kawa z mle­kiem
– Parch­ment
– Nie­bie­ski
– Lawendowy

Dozwo­lony, lecz nie pre­fe­ro­wany jest rów­nież tzw. parti-color. Parti-color to kom­bi­na­cja jed­nego z powyż­szych kolo­rów z bia­łym lub kremowym.

PODSUMOWANIE WAD:

Nie­wy­kształ­cone jądra u sam­ców w wieku sze­ściu mie­sięcy lub star­szym i jakie­kol­wiek odstęp­stwa od Stan­dardu Rasy

Źró­dło: Kwar­tal­nik Pol­skiego Klubu Psa Raso­wego “Kyno­lo­gia”, 1/2012(31)
——————————————————————————————————————-
Wło­chata Pasja
Hodowla Austra­lij­skich Labra­do­odle w Polsce

, , , ,